Κυριακάτικη εξόρμηση στο Λαύριο

Και πάλι το Λαύριο είχε την τιμητική του, αφού τείνει να εξελιχθεί σε έναν από τους αγαπημένους μας προορισμούς. Την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου, ξεκινήσαμε μία μικρή παρέα δέκα αυτοκινήτων και καταλήξαμε στην πίστα καρτ της περιοχής. Εκεί εξασφαλίσαμε την είσοδο των αυτοκινήτων για δύο ώρες όπου έινε το αδιαχώρητο...

Είχαμε την ευκαιρία να εισχωρήσουμε με υψηλες στροφές στα μοτεράκια των αυτοκινήτων μας και να τα οδηγήσουμε στα όρια - όπως όλα τα αυτοκίνητα έτσι και τα 500ράκια έχουν τα δικά τους όρια. Αυτά δεν μας χάλασαν το χατίρι και τελικά το παιχνίδι ήταν μεγάλο... πίσω κίνηση σημαίνει και πολύ παιχνίδι...

Η συγκέντρωση των αυτοκινήτων έγινε στο πάρκιν του Ολυμπιακού Σταδίου και μέσω Αττικής Οδού κατευθυνθήκαμε προς Λαύριο. Μετά το πρωινό καφεδάκι το οποίο βοήθησε έντονα στο ξύπνημα των πληρωμάτων αρχίσαμε δειλά, δειλά να βάζουμε τα αυτοκίνητα στην πίστα.

Την αρχή έκανε ο Φώτης με το λαχανί 500ράκι του με το απόλυτο δικαίωμα του πρώτου συμμετέχοντα μιας και δηλώνει και κάτοικος Λαυρίου και τυγχάνει να γνωρίζει καλά τη συγκεκριμένη πίστα.

Το γλέντι δεν άργησε να ανάψει όταν οι δύο "άγριοι" της παρέας, Σταύρος και Stasino αποφάσισαν να κυνηγηθούν με μανία εντός της πίστας και πραγματικά να καταφέρουν να φέρουν τα 500ράκια τους σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση, αφού στην κυριολεξία τα Ε Λ Ι Ω Σ Α Ν...

Μετά το πρώτο "ζέσταμα" άρχισε η δοκιμασία... ο Σωτήρης χρονομέτρης και - θέλει, δεν θέλει - τεχνική υποστήριξη, πήρε την θέση του για να ξεκινήσουμε... τρεις γύροι ο κάθένας και χρονομέτρηση του καλύτερου χρόνου. Νικητής αναδείχθηκε ο Σταύρος αφου πρώτα έδειξε στο 500ράκι του πως μπορεί να γίνει "τρίκυκλο"...

Καμιά φορά όμως και τα ίδια τα αυτοκίνητα φέρουν τις αντιρρήσεις τους για τον τρόπο που τα οδηγούμε. Έτσι και το 500ράκι του Stasino διαμαρτυρήθηκε με τον δικό του τρόπο, όταν μετά από τρελή και οριακή οδήγηση αποφάσισε να κόψει το καρέ στο ημιαξόνιο. Μάλλον το αυτοκίνητο έχει αρχίσει και παλιώνει... Κανένα πρόβλημα όμως γιατί ο Sotiris "Express" Service ήταν εκεί με το ανταλλακτικό στην πόρτα μας... Ένα τέταρτο ήταν αρκετό για τον professor.

Μετά από αυτό το όμορφο ομολογουμένως πρωινό, και καθώς έπιανε για τα καλά μεσημέρι, κατηφορίσαμε όλοι στο κέντρο του Λαυρίου, όπου καταλήξαμε σε ταβέρνα της περιοχής και μετά από μία εξαντλητική και όμορφη Κυριακή καταλήξαμε βραδάκι εμείς στα σπίτια μας και τα αγαπημένα μας 500ράκια στα γκαράζ τους για την δική τους ξεκούραση...

Fiat 500 meets Beer Academy...

Μετά από πρόσκληση της γνωστής "Ακαδημίας", αυτοκίνητα της λέσχης μας φωτογραφήθηκαν την Κυριακή 12 Νοεμβρίου για λογαριασμό του ετησίου ημερολογίου της.

Η μέρα βοήθησε πολύ μιας και ο καιρός κάθε άλλο παρά φθινοπωρινός ήταν... και τα πλούσια φύλλα των δέντρων στην αυλή του Beer Academy στο Ψυχικό, δεν μπόρεσαν σε καμία περίπτωση να σκοτεινιάσουν το σκηνικό.

500, 126, X 1/9 και Autobianchi Bianchina ήταν τα μοντέλα που έσπευσαν να ποζάρουν για τον φακό του Beer Academy...

Lancia Tour Italian Design

Αργότερα τα 500ράκια κατηφόρισαν για το Ζάππειο με σκοπό τα μέλη της λέσχης να παρευρεθούν στο Lancia Tour Italian Design.  Απίστευτα μοντέλα εντός και εκτός της έκθεσης... Lambda, Aurelia, Stratos, Delta Integrale ήταν εκεί ολοζώντανα και τα αγγίξαμε! Δυναμικό ήταν επίσης το παρών από τα μέλη του ελληνικού Lancia Club που ήταν εκεί με τα υπέροχα αυτοκίνητά τους, καθώς και άλλοι ιδιοκτήτες πανέμορφων μοντέλων της Lancia.

Μετά από ένα υπέροχο πρωινό, βρεθήκαμε όλοι σε ταβέρνα στου Ψυρρή, όπου με καλό ποτό και φαγητό μία ακόμη Κυριακή τελείωσε υπέροχα καβάλα στα οχήματά μας...

6ο Tricolore Classic Run

Φέτος το Tricolore Classic Run έλαβε χώρα στο Πάρκο Στρατού. Την 1η Οκτωβρίου λοιπόν, ο καιρός μας έκανε το χατίρι και περίπου 40 αυτοκίνητα είχαν την ευκαιρία να βρεθούν εκεί και να "εκτεθούν".

Και αυτή τη φορά η ποικιλία μαρκών και χρωμάτων ήταν μεγάλη... Fiat 500, Autobianchi Bianchina, Fiat 126, Moretti 126 Minimaxi, Autobianchi A 112, Fiat 850 Coupe και Spider ήταν μερικά από τα μικρά της παρέας. Την παρέα αυτή συμπλήρωσε ένα Fiat 500 Topolino που πρωτοέκανε την εμφάνισή του στους δρόμους το 1936!!

Οι μεγαλύτεροι - και γρηγορότεροι βεβαίως, βεβαίως - που συμπλήρωναν την όμορφη παρέα μας, ήταν κάποια από τα ομορφότερα μοντέλα που κατάφερε ποτέ να μας δώσει η γείτονα χώρα: Lancia Fulvia Coupe και Berlina, Alfa Romeo GTV, Alfetta, Giullietta, Giulia, Nuova Super, Junior 1300, 1750. Τα μεγαλύτερα μοντέλα της Fiat εκπροσωπούνταν από Fiat 128 Berlinetta, Fiat 124 Berlina και τα εκπληκτικά 124 Spider.

Το δίκυκλο που έκλεψε την παράσταση ήταν ένα πανέμορφο scooter της Lambretta της δεκαετίας του '60.

Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης έγιναν διάφορα παιχνίδια με πρωταγωνιστές τα ίδια τα αυτοκίνητα, καθώς και ψηφοφορία με σκοπό να διακριθούν το ομορφότερο, το καλύτερα αποκατεστημένο και το σπανιότερο της εκδήλωσης. Τα αποτελέσματα βέβαια λίγη σημασία έχουν αφού όλα τα αυτοκίνητα εκεί είχαν λάμψη και ομορφιά...

Την τιμή μας έκαναν να βρεθούν εκεί και τρεις "άγνωστοι" επισκέπτες οι οποίοι κόσμησαν και αυτοί με την παρουσία τους την εκδήλωση. Μία Alfa Romeo 75, ένα Triumph και ένα Mini Cooper. Οι δύο τελευταίοι βέβαια μιλούσαν άλλη γλώσσα (Αγγλικά) αλλά αυτό δεν είχε καμία σημασία. Ο σκοπός της εκδήλωσης ήταν ένας..

Τις θερμές μας ευχαριστίες στους τηλεοπτικούς σταθμούς του Alter και της ΕΡΤ που κάλυψαν τηλεοπτικά και με εκτεταμένο ρεπορτάζ το γεγονός.

Τέλος, να ευχαριστήσουμε θερμά όλους τους χορηγούς που μας βοήθησαν στο στήσιμο αυτής της εκδήλωσης και μας εξασφάλισαν κατά την διάρκεια αυτής να έχουμε και άφθονα κρύα αναψυκτικά και μπύρες...

Ραντεβού λοιπόν το 2007 με το 7ο Tricolore Classic Italian Run...

6η Αποβαση στην Ιταλια.

Αncona - Rimini - San Marino - Ravenna.

Μια εκδρομή που όλοι την περιμέναμε ένα χρόνο. Μια εκδρομή που είναι θεσμός, μια εκδρομή που τονώνει την λέσχη και που θυμίζει ποιος είναι ο λόγος (ένας από τους πολλούς) για τον οποίο ένας εγγράφεται στην ΕΛΦ ΦΙΑΤ 500-Συναφη.

Ήταν η πρώτη φορά που έλειπαν η σιγουριά (Σωτηραααακης) ,το διαρκές πείραγμα (Χατζήμπαλης), ο ιστορικός περιηγητικός χαρακτήρας (Στασινό), η Ιταλική νότα που συνήθως είναι απούσα (Σταυρουλάκης), η εκτόξευση βιολογικών υγρών στο πάρκιν της autostrada (Φώτης), η οικογένεια (Δαριώτης), το τραγούδι του τενόρου (λέγε με Αποστολόπουλο), το πετσί στο χέρι (Κολοβός) με λίγα λόγια μας λείπουν τα μέλη της λέσχης μας όταν είμαστε εκτός.

Και ξεκίνησε η αρμάτα με τα αυτοκίνητα Κορφιάτη, Ντάβαρη, Παπουτσα, Ντέιμαν, Σπανού, Ρομποτή, Γκορίτσα, Βλαχάκου, Μουχταρόπουλου, Αποστολόπουλου, ευγενική παραχώρηση στον Δημητρακόπουλο και Δημητρακόπουλου, ευγενική παραχώρηση στους Λεωνίδα, Πάνο και FΙΑΤ 600, παραχώρηση της FIAT Auto Hellas στην λέσχη μας όπου εμείς το παραχωρήσαμε στους Κώστα Αδαμόπουλο και Όλγα.

Μπερδευτήκατε λιγάκι; Ήταν η εκδρομή των παραχωρήσεων.

Ραντεβού στην Πάτρα με τον Δημήτρη τον Παπαδημητρίου από την Μεγαλόπολη. Το κέφι και η διάθεση στα ύψη όπως και οι ταχύτητες μιας που τα « χρεπάκια » που λέει και ο Σπανός ρολάρανε στην εθνική με όσα χιλιόμετρα μπορούσαν. 140 άντε 150 το πολύ. Βλέπεις τώρα ο ΚΟΚ είναι πολύ αυστηρός.

Πρώτο ραντεβού τα McDonald’s για καφέ και για ανάσες. Περίπου 300 μέτρα από το ραντεβού πρώτη απώλεια. Μένει από βενζίνη!!! η 500αρα του γράφοντος, αμέσως δεξιά κατεβαίνει ο Τάκης, φέρνει μούρη μούρη το αυτοκίνητο του με το δικό μου, βγάζει σωληνάκι και ρούφα ρούφα (καθ’ ότι γερο ποτήρι) κάνει μια επιτυχή . . . μετάγγιση (εκεί ήταν που αποφάσισα να σκίσω το δίπλωμα μου). Μετά από ένα απολαυστικό καφέ φεύγει η πομπή για Πάτρα.

Φτάσαμε στις 16,30 χαλαρά και όμορφα, γιατί το πλοίο έφευγε  στις 18,00. Είχαμε χρόνο για τα τελευταία ψώνια, να φουλάρουμε σούπερ, για τον τελευταίο καφέ επί ελληνικού εδάφους.

Όλα καλά, όταν μου τηλεφωνεί ο Δημήτρης ότι έχει μείνει 15 χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα και δεν κουνάει το 126. Άντε φεύγει το ΕΚΑΒ της λέσχης με Γιακούμπ τον Σπανό. Πάμε να δούμε τι έχει, κοιτάει ο Σπανός, νταααξει κάνας πυκνωτής θα είναι, βέβαια το 126 παρέμεινε στο χωράφι και εμείς φτάσαμε στο λιμάνι 18,05!! Με κόρνες στον δρόμο, να μη σταματάμε σε κόκκινα, να κάνουμε τιιιις  παραβάσεις !!, γιατί τα 15 χιλιόμετρα ήταν 25 και σε επαρχιακό δρόμο. Τέλος καλό όλα καλά για μας που προλάβαμε στο και πέντε, όχι όμως και για τον Δημήτρη που έχασε το καράβι και ήρθε με εκείνο της επόμενης μέρας. Α ! ! μια μικρή λεπτομέρεια, του λέω του Σπανού τι ακριβώς είχε το 126 ; …. Μάλλον ο πυκνωτής αλλά είχα ξεχάσει να πάρω τα γυαλιά μου και δεν έβλεπα!! Γι αυτό η λέσχη μας ήταν είναι και θα παραμείνει η πρώτη!

Μετά μια mini συγκέντρωση στο σαλόνι του πλοίου για το πρόγραμμα φύγαμε όλοι για ξεκούραση.

Στο βάθος διακρίνουμε την Ancona και αρχίζουν τα μοτέρ να ζεσταίνονται. Όχι πολύ όμως γατί πώς να το κάνουμε. Είμαστε λίγο ευαίσθητοι στις θερμοκρασίες. Απαραίτητη φωτογράφηση στην προβλήτα με φόντο το πλοίο για τις ανάγκες των δημοσιευμάτων στον τύπο με την επιστροφή μας.

Χωρισμένοι σε δυο ομάδες φεύγουμε για Ρίμινι. Οι μισοί πάνε Ρόμολο διψασμένοι για ανταλλακτικά και οι υπόλοιποι κατ’ ευθείαν στο ξενοδοχείο όπου το βρήκαμε πανεύκολα χάριν στο navigator της Κατερίνας. Δεν μας πειράζει που φτάσαμε ταυτόχρονα !! με τους υπόλοιπους που είχαν navigator Mouchtaropoulo.

Το ξενοδοχείο τέλειο, με φοβερά λουσάτα δωμάτια, έτσι δεν υπήρχαν γκρίνιες, όπως άλλες χρονιές.

Νταβαρης : Για Ρώτα το μυδάκι (ρεσεψιονίστ) επιτρέπεται το κάπνισμα στο δωμάτιο, να της δώσουμε κάνα χαρτζιλικάκι να φουμάρουμε!

Αφού ξεκουραστήκαμε, μπανιαριστήκαμε, αρωματιστήκαμε, βγήκαμε για βόλτα στο Ρίμινι, μια ατελείωτη περατζάδα, με πολλά ξενοδοχεία, κλαμπάκια και εστιατόρια, κάτι σαν Ρόδο σε Ιταλία. Περιφερειακά υπήρχαν και πολυκαταστήματα τα οποία ήταν κάτι σε Mall αλλά έπρεπε να κάνουμε το χρέος μας και να αγοράσουμε έστω ένα είδος. Οτιδήποτε αλλά μόνο η μυρωδιά του Ρίμινι θα του έδινε το κάτι τις!! Το βράδυ πήγαμε για φαγητό σε pizzeria όπου ακόμα ο Τάκης με τον Ντάβαρη τα πίνουν.

Το πρωί της επόμενης ξεκίνησε πάλι ένα τμήμα της ομάδας για την Ιtalia in miniatura, ένα μοναδικό πάρκο με μίνι κατασκευές από διάφορα αξιοθέατα της Ιταλίας αλλά και όλου του κόσμου.

Ήταν εντυπωσιακά και αφήσαμε την παιδικότητα μας να εκφραστεί.

Η έκπληξη ήταν μια σχολή οδηγών για παιδιά όπου τα αυτοκινητάκια ήταν 500αρακια. Επίσης πάρα πολύ ωραία ήταν και η Βενετία, όπου έμπαινες σε μηχανική γόνδολα και σε γύριζε σε αξιοθέατα της Βενετίας. Εκεί έπεσε το γέλιο που ο Πάνος ο Γκορίτσας φώναζε, Λίλληηη άντε και στην Βενετία σ’ έφερα.

Μόνο αν έκανες την βόλτα μπορείς να καταλάβεις την ομορφιά και την εφευρετικότητα του πάρκου. Φανταστείτε να ήταν και ο Σωτηράκης να ‘λεγε κάνα ανέκδοτο και ο Στασινό να πείραζε τον Σπανό. Κρίμα που έλειπαν τα παιδιά του Ντούζα και του Δαριώτη θα έμεναν εκεί!!

Σαν Μαρίνο, το πανέμορφο κρατίδιο με τα γραφικά δρομάκια και τις απίστευτες ανηφόρες, ιδανικές για χαμόγελα και φωτογραφίες από τον Γκορίτσα και τον Τάκη, και για ψιλογκρίνια από Ντάβαρη και Σπανό γιατί πεινούσαν. Καταλαβαίνετε τι γέλιο έπεσε. Όμως βρήκαμε ένα πολύ όμορφο εστιατόριο με τέλειο φαγητό (αφού μας σέρβιρε κάνα δυο τρεις ώρες μετά) και απίστευτη θέα. Εκεί είχε καταλύσει και η αποστολή της ΟΡΚΑ πριν δυο χρόνια και μας έλεγε ο Ιταλός σεφ, Κολις σινιορ Κολις ψάχναμε όλοι τον πισινό μας αλλά μετά καταλάβαμε το Χόλης! Και πήγε η καρδιά μας στην θέση της. Ήταν φίλος του Γιάννη του Χόλη της ΟΡΚΑ με τους άψογα οργανωμένους αγώνες του.

Αφού εκεί δεν έχει αλκοτέστ του δώσαμε και κατάλαβε και το βράδυ ευτυχώς που τα δωμάτια είχαν καλή μόνωση. Μη πάει ο νους σας στο πονηρό. Στο ροχαλητό να πάει.

Ίσως η πιο ευχάριστη και ενδιαφέρουσα στιγμή της εκδρομής ήταν η επίσκεψη μας στο μουσείο της Ferrari Maranello Rosso. Είχε δυο πτέρυγες. Η μια ήταν αφιερωμένη στο Κόκκινο Άλογο και η άλλη στα Abarth. Ήταν απίστευτο το ρίγος που ένοιωθες, να βλέπεις ένα σωρό μοντέλα Ferrari στα δυο μέτρα.

Συνοδευόταν η επίσκεψη με μια ξενάγηση και ειδική προβολή με την ιστορία της Ferrari. Καταλαβαίνετε πόσες φωτογραφίες κάναμε και τι σχόλια. Ο Κορφιάτης έβγαζε φωτογραφίες με φωτογραφική μηχανή και με το κινητό ταυτόχρονα να προλάβει. Ο Δημήτρης ο Παπουτσάς έψαχνε για καμία μηχανή BSA έντεχνα μεταμφιεσμένη σε Ferrari, βρήκε όμως ένα 850 στην προσωπική συλλογή του Enzo, έτσι τα λάδια που έτρεχαν από τα άκρα, τον ενοχλούσαν λιγότερο και εκεί φάνηκε το μεγαλείο του Σπανού, που όλοι το ρωτάμε δεν είναι τέλεια όλα αυτά; (γνωρίζοντας το πάθος του με τον Μιχαλάκη) και μας απαντά με την γνωστή έκφραση του, του μοναδικού Σπανού, δεν πάμε να φάμε τίποτα κάνα σάντουιτς γιατί έχω πεθάνει της πείνας. Εκεί πια μείναμε χωρίς λόγια και ξαφνικά σοβαρέψαμε όλοι, μέχρι που ήρθε η στιγμή που όταν σταθήκαμε μπροστά στην βιτρίνα με τα προσωπικά αντικείμενα του Abath λέει ο Ντάβαρης για ρώτα Ιατροπουλιά το πουλάει το τιμονάκι της βιτρίνας ; εκεί μας ξανάρθε το γέλιο στα χείλη καθώς και η παγωμένη μπίρα σε έναν βρομιάρη, καντίνα τρίτης κατηγορίας, που στην πείνα μας όμως φάνταζε σαν το Hilton. Χορτάτοι και ζαλισμένοι από μοτέρ, μοντέλα και μπίρες ανέλαβε ο Θανασάκος ο Μουχταρόπουλος και μας οδήγησε εκ του ασφαλούς στο ξενοδοχείο.

Συμβούλιο, άτυπο ΔΣ και πειθαρχικό μαζί. Συμβούλιο αν θα πάμε Bologna και Ravenna ΔΣ αν θα πάμε Αncona στην εκδήλωση και πειθαρχικό χωρίς κάποιον λόγο απλά επειδή γκρινιάζουμε.

Έτσι την επόμενη αποχαιρετούμε τους φίλους μας Ralf και Κατερίνα όπου φεύγουν για Γερμανία για μόνιμη εγκατάσταση και ξεκινάμε για κάτω. Ξέχασα να αναφέρω πως ο Δημήτρης ο Τσουγουγού είχε το 126 στο λιμάνι της Ancona γιατί ξαναέμεινε. Όμως ακάθεκτος στο καλαμπούρι και στην πλάκα.

Λίγο μετά από το Ρίμινι είναι η σειρά του Γιάννη να μείνει στην autostrada όπου μέχρι να έρθει γερανός για να το πάει σε κοντινό συνεργείο, ….. χάσαμε την εκδήλωση της Ancona. Βρήκαμε όμως τον Ρόμολο όπου ανταλλάξαμε κύπελλα και πλακέτες και μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Ancona. Μια πόλη πανέμορφη με ένα σωρό γραφικές γωνιές και τέλεια  εστιατόρια. Το βράδυ ο καθένας ανακάλυπτε και την γωνιά να αφήσει τα τελευταία ευρώ και να πάρει τις άπειρες θερμίδες με τις πίτσες, τα τυριά, τα προσούτα και τα κρασιά. Αλλά η διάθεση στα ύψη. Μας οδηγούσε το πάντα καλοσυνάτο πρόσωπο του Παναγιώτη του Γκορίτσα, που παρόλο που ήταν στριμωγμένοι τρία άτομα στην φούξια 500αρα τους, έβρισκε την σωστή ατάκα για να γελάσουμε.

Έτσι φοβού τον Παναή Σωτηράκη γιατί και ανέκδοτα μας έλεγε και σύνδεσμο στο μπλεδάκι του Κορφιάτη άλλαξε. Εντάξει ένα αστείο είπαμε. Το άλλο για τους « δερματολόγους » το ξέρετε;

Γυρίζοντας στο καράβι κουρασμένοι από την ένταση του ταξιδιού κάναμε απολογισμό του ταξιδιού και βγάζαμε χρήσιμα συμπεράσματα. Ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι και κάναμε ήδη τα σχέδια μας για την επόμενη εκδρομή μας στην Ιταλία. Όπως και να το κάνουμε αυτή η εκδρομή έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα. Φτάσαμε στο λιμάνι της Πάτρας Τρίτη μεσημέρι και όλοι βιαζόμασταν να γυρίσουμε στις δουλειές μας. Όμως ο βασικός πυρήνας αντέδρασε και αποφασίσαμε να επιστρέψουμε από την παλαιά εθνική οδό, να το γλεντήσουμε λίγο ακόμα. Και όχι απλά το γλεντήσαμε, μιας και η διαδρομή είναι απείρου κάλλους, αλλά καθίσαμε  για ένα καφεδάκι με γλυκό στο Δερβένι και για τις τελευταίες φωτογραφίες. Εκείνοι που το γλέντησαν περισσότερο ήταν ο Σπυράκος και η Μαρία καθ ’ότι φραπεδομανείς.

Έτσι τελείωσε η 6η εκδρομή στην Ιταλία με σχέδια για την επόμενη.

Τα αυτοκίνητα μας δεν μας πρόδωσαν, ας φανούμε και εμείς συνεπείς απέναντι τους.

RAFTING ΣΤΟΝ ΛΟΥΣΙΟ

       Ενώ ξεκινήσαμε με πολύ ενθουσιασμό να ξαναεπαναλάβουμε την περυσινή επιτυχημένη εκδρομή στον Λούσιο, φέτος οι συμμετοχές δυστυχώς ήταν πολύ λίγες. Οικογένεια Δαριώτη με την φανταστική μπαγκαζιέρα hand made by Hatzibalis και την οικογένεια Χατζήμπαλη. Επάνω συνάντησαν τον Στασινό που είχε οργανώσει την κατάβαση του Λούσιου και τον Παπαδημητρίου, μιας και μένει Μεγαλόπολη.

       Από τις διηγήσεις των παιδιών πέρασαν καταπληκτικά, χάριν στον καλό καιρό και στο καταπληκτικό ξενοδοχείο που ήταν χλιδάτο παραδοσιακό. Το μοναδικό μείον ήταν το λίγο νερό λόγω Μαΐου.

       Του χρόνου πρέπει να οργανωθούμε καλύτερα  και με σαφώς μεγαλύτερη συμμετοχή. Βέβαια θα είμαστε φιλοξενούμενοι του Chatelet Stasino’.

ΦΑΕΘΩΝ

       Την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου ’06 η λέσχη μας πραγματοποίησε εκδρομή και επίσκεψη στο Μουσείο Τεχνολογίας Κλασικού Αυτοκινήτου ΦΑΕΘΩΝ.

       Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα επίσκεψη με εκθέματα σπάνια μοντέλα αυτοκινήτων, μερικά των όποιων ανήκαν και σε διάσημους, όπως Μ. Τυσσω, Α. Ωνάσης, Ουελς σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα όπου ήταν το πρώτο θύμα της 17 Νοέμβρη, του Βενιζέλου, και αυτοκίνητα όπου πρωταγωνίστησαν σε ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου. Επίσης είχε πολλά αντικείμενα εποχής που είχαν σχέση με το αυτοκίνητο, καθώς και κάποιες μηχανές.

       Δυστυχώς ο καιρός ήταν πάρα πολύ άσχημος με συνεχή βροχή, παρ’ όλα αυτά μετά την επίσκεψη συνεχίσαμε προς Ωρωπό μεριά για λουκουμάδες.

       Περάσαμε πολύ ωραία και αποδείξαμε πως καλή παρέα να υπάρχει ο καιρός και τα λοιπά έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ ΣΤΗΝ ΛΕΣΧΗ ΜΑΣ

       Η αρχή των εκδηλώσεων άρχισε με την γνωστή κοπή της πίτας στην λέσχη μας στις 20 Ιανουαρίου ’06 με συμμετοχή πολλών μελών μας. Αυτή την χρονιά δεν είχαμε μέλη από άλλες λέσχες τιμής ένεκεν όμως το σημαντικό για μας ήταν πως ατύπως γιορτάζαμε τα δέκα χρόνια ζωής της λέσχης.

       Δέκα χρόνια που παρά τις δυσκολίες η λέσχη έχει πια βαθιά θεμέλια για την συνέχιση της επιτυχημένης πορείας. Κόψαμε την πίτα και ο τυχερός της νέας χρονιάς ήταν ……

Πριν την κοπή ο απερχόμενος πρόεδρος Σωτήρης Δημόπουλος έβγαλε ένα λόγο, τόσο σύντομο και περιεκτικό που όλοι περιμέναμε τι θα μας πει. « Καλή χρονιά. » Αυτό ήταν. Ίσως για αυτό λέγεται και κοπή. Περικοπή του λόγου.

       Ας έχουμε λοιπόν καλή χρονιά και με νέα μέλη. Καλό το 2006.